x-ray · facebook i instagram · polska

Reklamy Życie z Nastolatkiem. Co działa, a co nie.

Wszystkie aktywne reklamy Życie z Nastolatkiem ocenione Mantis Score: najmocniejsze kreacje, grupa docelowa i tempo testowania. Odświeżane co noc.

X-Ray · Meta · Polska

Życie z Nastolatkiem

Edukacja i kursy

najmocniejsza reklama

83

reklamy · kreacje

15 · 13

zwycięskie kreacje

2

średni score

57

najdłużej leci

35 dni

celuje w: wiek 18–65

obie płcie

łączny zasięg UE: 1 187 483

formaty: wideo 0% · grafika 100% (z tekstem 31%)

strategia

  • Testuje spokojnie: 1 nowa kreacja w 7 dni.
  • Stawia wszystko na jedną kreację: 62% zasięgu.
  • 6 reklamy właśnie przyspieszają: to jej obecny kierunek.
  • Łącznie dociera do ~43 tys. osób dziennie.
  • Realnie trafia do: kobiety, 35-44 i 45-54 lat (86% zasięgu). To dane o dotarciu, nie targetowanie.
  • Jej patenty w tekstach: presja czasu, gwarancja lub zwrot, długi tekst (> 400 znaków).
ŻZŻycie z NastolatkiemSponsorowane

Korepetycje — 4 800 zł. Psycholog — 1 800 zł. Obóz dla „młodzieży bez motywacji" — 2 900 zł. Przez półtora roku wydałam na mojego syna prawie piętnaście tysięcy złotych. I żadna z tych osób nie zapytała mnie, jak wygląda pierwsze dziesięć minut jego dnia. Dziś Hubert wstaje sam o 6:40. Od listopada nie opuścił ani jednej lekcji bez powodu. Średnia ocen w dzienniku elektronicznym skoczyła z 2,7 na 4,1. Nie pomogły kary, zakazy, aplikacje ani kursy. Pomogło dziesięć minut rano i dziesięć wieczorem, z czymś, co młodzi sportowcy w akademiach robią od lat. Kosztowało mniej niż jedna godzina korepetycji. Szkoda, że nikt mi o tym nie powiedział półtora roku i piętnaście tysięcy wcześniej. Mam 45 lat i mieszkam w Płocku. Pracuję w administracji, mąż jest elektrykiem na zmiany. Mamy dwóch synów. Hubert ma 17 lat i jest w trzeciej klasie technikum. Młodszy, Filip, ma 11 i trenuje piłkę w akademii. Hubert był kiedyś bystrym, wesołym chłopakiem. W podstawówce piątki, harcerstwo, rower do późnego wieczora. Nigdy nie musiałam go pilnować. W pierwszej klasie technikum zaczął się staczać. Nie z hukiem. Po cichu. Spać chodził coraz później. Rano nie mogłam go dobudzić. Pierwsze lekcje opuszczał, bo „zaspał". Potem całe dni, bo „bolała go głowa". Oceny leciały w dół. Z pokoju wychodził tylko po jedzenie. A ja robiłam wszystko, co mi radzono. Wszystko. Mogę to wyrecytować z pamięci, bo kiedyś w nocy policzyłam każdą złotówkę. Korepetycje z matematyki i angielskiego, półtora roku — 4 800 zł. „On wszystko rozumie, proszę pani. Tylko mu się nie chce." Psycholog, dwanaście wizyt — 1 800 zł. „To typowe w tym wieku. Proszę dać mu czas." Pedagog szkolny — 0 zł. „Proszę ograniczyć mu telefon." Kontrola rodzicielska i limity w aplikacjach — 0 zł. Obszedł je w trzy dni. Kurs online „Jak się skutecznie uczyć" — 590 zł. Obejrzał dwa moduły z dwunastu. Siłownia z trenerem personalnym — 1 200 zł. Był pięć razy. Obóz survivalowy „dla młodzieży bez motywacji" — 2 900 zł. Wrócił opalony i dumny. Poprawiło się. Na dwa tygodnie. Nowy laptop „do nauki" — 3 100 zł. Wiadomo, do czego służył. Szlabany, zakazy, zabieranie telefonu, wyłączanie internetu o 22:00. Poprawiało się. Na dwa tygodnie. Potem wszystko wracało. Razem: 14 390 zł. I żadna z tych osób, ani jedna, nie zapytała, co się dzieje z Hubertem rano, zanim wyjdzie z domu. I wieczorem, zanim zaśnie. Najgorszy dzień przyszedł w listopadzie. Zebranie z rodzicami. Wychowawczyni położyła przede mną wydruk. Sto dwanaście godzin nieobecności od początku roku. Zagrożenie z trzech przedmiotów. W samochodzie, na parkingu pod szkołą, powiedziałam mu to wszystko. Spokojnie, bez krzyku, bo nie miałam już siły krzyczeć. Hubert wysłuchał. A potem powiedział, nie odrywając wzroku od telefonu: „Mamo, mi jest wszystko jedno. Najwyżej nie zdam." Wszystko jedno. Tamtej nocy siedziałam do pierwszej w kuchni nad wyciągami z konta i liczyłam. Czternaście tysięcy trzysta dziewięćdziesiąt złotych. Kwota, za którą moglibyśmy pojechać całą rodziną na dwa tygodnie nad ciepłe morze. Wydana na syna, któremu jest wszystko jedno. Płakałam po cichu, żeby nie obudzić męża. Bo on od miesięcy mówił, że wyrzucam pieniądze w błoto. I miał rację. Odpowiedź przyszła z miejsca, w którym w ogóle jej nie szukałam. Tydzień później odbierałam Filipa z treningu. Było zebranie rodziców grupy, dla starszych roczników też. Trener Rafał, który prowadzi w akademii chłopaków od dwunastego do szesnastego roku życia, rozdawał coś czternastolatkom. Czarne zeszyty. Zapytałam z ciekawości, co to. „Dzienniki treningowe" — powiedział. — „Każdy mój zawodnik od trzynastego roku życia prowadzi taki codziennie. Rano plan dnia, wieczorem rozliczenie. Kto nie prowadzi, nie wchodzi na boisko." „Chłopcy w tym wieku na to się zgadzają?" „Na początku narzekają. Po miesiącu nie wyobrażają sobie bez tego dnia." Uśmiechnął się. „Wie pani, czym moi chłopcy różnią się od rówieśników ze szkoły? Nie talentem. Talentu mają tyle samo. Tym, że ich dzień ma rozgrzewkę i schłodzenie." Nie zrozumiałam. Wytłumaczył mi to, wiążąc Filipowi korki. „W sporcie to jest pierwsza rzecz, jakiej uczę. Zawodnik bez rozgrzewki łapie kontuzję. Zawodnik bez schłodzenia nie regeneruje się i następnego dnia nie ma siły. Najważniejsze minuty treningu to nie środek, tylko pierwsze dziesięć i ostatnie dziesięć. Ze zwykłym dniem jest dokładnie tak samo. Rano rozgrzewka: co dziś zrobię. Wieczorem schłodzenie: co mi wyszło, co poprawię. Bez tego dzień jest jak trening bez rozgrzewki. Chłopak łapie kontuzję. Tylko że ta kontuzja nazywa się telefon." Stałam przy tej ławce i czułam, jak robi mi się zimno. Bo wszystko, za co zapłaciłam czternaście tysięcy, działało w środku dnia. Korepetycje po szkole. Psycholog we wtorek po południu. Siłownia wieczorem. Obóz w wakacje. Nic, ani jedna złotówka, nie dotknęło pierwszych dziesięciu minut dnia Huberta. A te wyglądały zawsze tak samo: budzik, ręka po telefon, czterdzieści minut przewijania w łóżku, spóźnienie, cały dzień na złość. I ostatnie dziesięć minut: telefon do pierwszej w nocy. Jego dzień nie miał rozgrzewki ani schłodzenia. Był samym środkiem. Bez początku i bez końca. Zawodnik bez rozgrzewki łapie kontuzję. Nastolatek bez porannej rozgrzewki łapie telefon. Zapytałam trenera, czy mogłabym dać Hubertowi taki zeszyt. Wzruszył ramionami. „To nasze, klubowe. Ale w internecie znajdzie pani podobne dla młodzieży. Ważne, żeby był papierowy. I żeby rano i wieczorem." Przyznam szczerze: w drodze do domu przewróciłam oczami. Zeszyt. Po czternastu tysiącach złotych, po psychologu i obozie survivalowym, rozwiązaniem ma być zeszyt. I zrobiłam błąd, który chcę tu opisać, żeby ktoś go nie powtórzył. Zamiast zeszytu pobrałam Hubertowi aplikację do planowania dnia i nawyków. Pomyślałam: nowoczesna, w telefonie, on i tak w nim siedzi. Wykupiłam nawet roczną subskrypcję. Wytrzymał sześć dni. Rano otwierał aplikację, żeby wpisać plan. Przy okazji wyskakiwało powiadomienie z czatu. Potem z TikToka. Po dwóch minutach był już tam, gdzie zawsze. Szóstego dnia aplikacja zniknęła z telefonu. Opowiedziałam o tym trenerowi przy kolejnym odbiorze Filipa. Zaśmiał się. „W telefonie? To jak rozgrzewka na kanapie przed telewizorem. Dlatego moi chłopcy piszą ręką. Papier nie wysyła powiadomień." Tego wieczoru szukałam już tylko papierowego. I trafiłam na Grind Book. Dziennik na 90 dni dla nastolatków. Kiedy otworzyłam opis, aż usiadłam. Wyglądało to, jakby ktoś zrobił dziennik treningowy trenera Rafała, tylko dla całego życia, nie tylko dla piłki. Na początku chłopak sam ocenia się od 1 do 10: forma fizyczna, dyscyplina, samopoczucie, relacje, nauka, pewność siebie. Sam wyznacza cele na 90 dni i trzy nawyki. A potem każdy dzień ma swoją stronę. Rano rozgrzewka: za co jest wdzięczny, jakie ma dziś cele, nawet jaki trening, siłowy, kardio albo regeneracja. Wieczorem schłodzenie: refleksja po dniu, dwa zwycięstwa, dwie rzeczy do poprawy, ocena dnia od 1 do 10 i czy trzymał się swoich nawyków. Co tydzień plan na tydzień i podsumowanie. Rozgrzewka i schłodzenie. Dzień w dzień. Popatrzyłam na cenę. W zestawie 2+2 wychodziło 54,99 zł za dziennik. Mniej niż jedna godzina korepetycji Huberta, która kosztowała 80 zł. Po czternastu tysiącach śmiałam się i płakałam jednocześnie. Zamówiłam. Hubertowi dałam bez żadnej przemowy. Powiedziałam tylko to, co powiedział trener Filipa: że zawodnicy w akademii prowadzą coś takiego od trzynastego roku życia. Hubert wzruszył ramionami. Ale nie wyrzucił. Nie spodziewałam się niczego. Po czternastu tysiącach człowiek nie spodziewa się już niczego. Dzień 1, wieczór. Dziennik leżał na biurku nieotwarty. Dzień 4, 7:05. Hubert zszedł na śniadanie z dziennikiem pod pachą. Telefon został na górze. Usiadł przy stole, coś napisał, zjadł kanapkę i wyszedł do szkoły o czasie. Nie skomentowałam. Bałam się, że spłoszę. Dzień 9. Pierwszy pełny tydzień w szkole od września. Zero nieobecności. Sprawdziłam w dzienniku elektronicznym trzy razy, bo nie wierzyłam. Dzień 17, 22:40. Światło w jego pokoju zgaszone. Pierwszy raz od roku przed północą. Dzień 31. Czwórka z kartkówki z matematyki. Pierwsza od półtora roku. Przy kolacji powiedział tylko: „Mam to dziś w zwycięstwach." Dzień 52. Zapytał, czy trener Rafał prowadzi treningi dla starszych. Prowadzi. Hubert chodzi dwa razy w tygodniu. Dzień 90. Zakończenie semestru. Średnia ocen wystawionych od listopada: 4,1. Wcześniej 2,7. Ani jednej godziny nieusprawiedliwionej. Zagrożenia poprawione wszystkie trzy. Na ostatnich stronach dziennika jest punkt końcowy. Te same oceny co na początku. Hubert pokazał mi dwie liczby. Dyscyplina: na starcie 2, po 90 dniach 7. Samopoczucie: z 3 na 7. A w rubryce „Co zmieniłem w 90 dni?" napisał: „Mój dzień ma rozgrzewkę." Siedziałam nad tym w kuchni, tej samej, w której w listopadzie liczyłam czternaście tysięcy złotych. I płakałam drugi raz. Tym razem z innego powodu. Bo wiem, że to nie dziennik zrobił za Huberta te 90 dni. Zrobił je sam. Dziennik po prostu dał mu to, czego nie dało czternaście tysięcy: dwa momenty dnia, w których on sam decyduje, a nie telefon. Nie mam żalu do psychologa, korepetytorów ani pedagożki. Nie kłamali. Robili swoją robotę najlepiej, jak umieli. Po prostu nikt ich nie nauczył patrzeć na pierwsze i ostatnie dziesięć minut dnia. Trenerów tego uczą. Psychologów i nauczycieli jakoś nie. Masz dziś trzy wyjścia. Możesz dalej robić to, co ja przez półtora roku. Korepetycje, zakazy, kolejne pomysły. Ja wiem, dokąd to prowadzi: do czternastu tysięcy i do „mamo, mi jest wszystko jedno". Możesz codziennie rano stać nad dzieckiem i pilnować, żeby nie sięgnęło po telefon, a wieczorem siedzieć przy nim i rozmawiać o tym, co mu wyszło. Jeśli masz na to czas i siłę, i jeśli ono na to pozwoli, nic więcej nie potrzebujesz. Albo możesz dać mu dziesięć minut rano i dziesięć wieczorem, które należą tylko do niego. Piszę ten post, żeby być dla kogoś trenerem Rafałem. Bo mnie ta jedna rozmowa przy ławce na boisku oszczędziłaby półtora roku i czternaście tysięcy złotych. Grind Book ma teraz ofertę 2+2. Kupujesz dwa, dostajesz cztery, czyli 54,99 zł za sztukę. Dostawa jest darmowa, wysyłka w 24 godziny, a jeśli nie podejdzie, jest 30 dni na zwrot. Ja wzięłam jeden dla Huberta, jeden dla Filipa na później, jeden dla siebie i jeden dla syna koleżanki z pracy, której opowiedziałam tę historię przy kawie. Jeśli Twój nastolatek zaczyna dzień od telefonu i kończy go z telefonem, proszę, sprawdź link. Zanim wydasz kolejne czternaście tysięcy na środek dnia. — Ewa, Płock

Mamo, przeczytaj to do końcaKup

28 dni

83

28 dni · 2 war. · 577 622 zasięgu

Skalowana · 20 629/dzień

ŻZŻycie z NastolatkiemSponsorowane

Mam 68 lat i czworo wnuków. Przez 8 lat dawałam im na święta koperty. Dwa lata temu, w Wigilię, zrozumiałam, ile one są naprawdę warte. Dziesięć sekund. Tyle trwało „dzięki, babciu", zanim mój najstarszy wnuk schował kopertę do kieszeni i wrócił do telefonu. Nawet nie podniósł wzroku. A następnego dnia rano, kiedy wynosiłam śmieci, zobaczyłam w koszu przy drzwiach coś, czego nie zapomnę do końca życia. Moją kartkę. Do każdej koperty wkładam kartkę z życzeniami. Piszę je ręcznie, przy stole w kuchni, każdemu wnukowi osobno. Kubie napisałam wtedy, że jestem z niego dumna i że wierzę, że będzie dobrym człowiekiem, jak jego dziadek. Pieniądze zabrał. Moje słowa wyrzucił. Stałam nad tym koszem w kapciach i nie mogłam się ruszyć. Wyjęłam kartkę, wytarłam ją o fartuch i schowałam do kieszeni. Nikomu nic nie powiedziałam. Ani córce, ani mężowi. Jestem emerytowaną krawcową. Przez trzydzieści pięć lat szyłam w zakładach odzieżowych w Tarnobrzegu. Mąż, Zdzisiek, jeździł autobusem. Mamy dwoje dzieci i czworo wnuków. Kuba ma dziś 17 lat, Natalia 15, Filip 14 i najmłodsza Oliwka, 13. Od września co miesiąc odkładam z emerytury po sto złotych do puszki po herbacie. Żeby w grudniu każde wnuczę dostało po dwieście. Osiemset złotych. Dla mnie to dużo. Ale myślałam: przynajmniej tyle mogę im dać. Kiedy Kuba był mały, był moim cieniem. Lepił ze mną pierogi, a połowę zjadał na surowo. Spał u nas w każde wakacje. Wołał na mnie „babuniu" i płakał, kiedy córka przyjeżdżała go zabrać. Gdzieś w okolicach trzynastki zaczął znikać. Najpierw przestał przyjeżdżać na wakacje. Potem przestał dzwonić na imieniny. Potem przy niedzielnym obiedzie siedział z telefonem pod stołem i odpowiadał mi jednym słowem. Córka mówiła mi przez telefon, że w domu jest jeszcze gorzej. Że Kuba ledwo zdał do drugiej klasy. Że całe dnie siedzi w pokoju. Że ona już nie wie, co robić. Raz rozpłakała się w słuchawkę, a ja siedziałam po drugiej stronie, dwieście kilometrów dalej, i nic nie mogłam zrobić. Próbowałam. Dzwoniłam do niego. „No, babciu, wszystko okej, muszę kończyć." Czterdzieści sekund. Wnuczek sąsiadki nauczył mnie pisać na WhatsAppie, żebym mogła pisać do Kuby. Napisałam mu długą wiadomość. Odpisał małym obrazkiem z kciukiem w górę. Musiałam pytać sąsiadkę, co to znaczy. Zrobiłam mu na drutach sweter, granatowy, z warkoczem, bo taki kiedyś lubił. Córka powiedziała, że go nie nosi, bo „nie jego styl". Zaprosiłam go na działkę na wakacje. Przyjechał na dwa dni. Przesiedział je na leżaku z telefonem. Co roku przed świętami pytałam córkę, co mu kupić. Co roku słyszałam to samo: „Mamo, daj pieniądze. On i tak wie, czego chce." Więc dawałam pieniądze. I po tej Wigilii z kartką w koszu przyszło mi do głowy coś, czego się wstydzę. Że ja już dla moich wnuków jestem tylko bankomatem. Bankomatem z rosołem. Że kiedy umrę, będą pamiętać, ile było w kopercie. I nic więcej. Mam 68 lat. Nie wiem, ile świąt mi jeszcze zostało. Ta myśl nie dawała mi spać. Rok temu, w listopadzie, mieliśmy w chórze parafialnym próby kolęd. Po próbie piłyśmy herbatę z Wandą. Wanda jest ode mnie dwa lata starsza, ma pięcioro wnuków. Zapytała, co w tym roku daję swoim. Powiedziałam, że jak zawsze koperty. I nie wiem dlaczego, opowiedziałam jej o kartce w koszu. Wanda odstawiła kubek. „Danusia, wiesz, czym jest koperta? Bukietem z kwiaciarni. Pięknie wygląda, wszyscy się cieszą. A po tygodniu ląduje w koszu, bo zwiędła. Ty od ośmiu lat dajesz wnukom bukiety. A wnukom trzeba dawać nasiona." „Jakie nasiona, Wanda? To nastolatki, nie działka." „Właśnie że działka. Ty się na tym znasz lepiej niż ja. Bukiet cieszy przez tydzień i więdnie. Nasiono się zasadza i rośnie latami. Prezent albo więdnie, albo rośnie. Pieniądze więdną najszybciej. Wydał je w tydzień i zapomniał, od kogo były." Siedziałam nad tą herbatą i czułam, jak coś mi się przestawia w głowie. „Ale ja się nie chcę wtrącać. To córka wychowuje, nie ja." Wanda pokręciła głową. „To nie jest wtrącanie. To prezent. Rodzice wychowują. A babcia może dać coś, czego rodzice dać nie mogą. Wiesz co? Rodzice muszą mówić dziecku, że jest wspaniałe. Babcia nie musi. I dlatego jej słowo waży więcej. Tylko trzeba je zapisać tam, gdzie ono nie wyląduje w koszu." Potem opowiedziała mi o swoim Mateuszu. Był taki sam jak Kuba. W zeszłym roku zamiast koperty dała mu dziennik. Taki na 90 dni, dla młodzieży. Na pierwszej stronie napisała mu kilka zdań od siebie. „Danusia, on mi w Wielkanoc przyniósł ten dziennik pokazać. Skończony. A moja strona z dedykacją była cała pomazana palcami, bo otwierał na niej codziennie rano. Codziennie przez trzy miesiące czytał moje słowa. Rozumiesz? Codziennie." Wróciłam do domu i długo siedziałam w kuchni po ciemku. A potem wyjęłam z szuflady tamtą kartkę z kosza. Następnego dnia poprosiłam Wandę o nazwę. Grind Book. Usiadłam z telefonem i z okularami na nosie i przeczytałam wszystko. Dziennik na 90 dni dla nastolatków. Twarda, czarna okładka, wygląda poważnie, jak notes dorosłego, a nie jak coś dla dzieci. To było dla mnie ważne, bo wiedziałam, że Kuba nie weźmie do ręki niczego „dziecinnego". Na początku młody człowiek sam ocenia się w skali od 1 do 10: forma, dyscyplina, samopoczucie, relacje, nauka, pewność siebie. Sam wyznacza sobie cele na 90 dni i trzy nawyki. A potem codziennie rano kilka minut: za co jest wdzięczny, co dziś zrobi. Wieczorem: jak minął dzień, co mu się udało. Nie żadne pouczanie od babci. Jego własne cele. Ja miałam dać tylko początek. Zamówiłam bez problemu, sama, w pięć minut, a ja z telefonem jestem raczej na bakier. Była akurat oferta 2+2: kupujesz dwa, dostajesz cztery. Cztery. Dokładnie tyle, ile mam wnuków. Za wszystkie cztery zapłaciłam niewiele ponad jedną czwartą tego, co co roku wkładałam do kopert. Przyszły po dwóch dniach. Usiadłam w kuchni przy lampie, z herbatą, i na pierwszej stronie każdego dziennika napisałam coś od siebie. Każdemu wnukowi co innego. Pisałam cały wieczór. Kubie napisałam: „Kubusiu. Przez siedemnaście lat patrzyłam, jak rośniesz. Wiem, kim możesz być, nawet jeśli Ty jeszcze tego nie wiesz. Te 90 dni są Twoje. Ja tylko daję Ci początek. Babcia." W Wigilię położyłam pod choinką cztery prostokątne paczki zamiast kopert. Widziałam, jak córka unosi brwi. Kuba rozpakował swoją. Zobaczył czarną okładkę i miał już na twarzy to swoje „dzięki, babciu". Ale otworzył. I przeczytał pierwszą stronę. Siedział nad nią długo. Cała rodzina już rozmawiała o czymś innym, a on dalej siedział. Potem podniósł głowę i spojrzał na mnie. Pierwszy raz od lat naprawdę na mnie spojrzał. „Dzięki, babciu." Te same dwa słowa co rok wcześniej. Tylko że tym razem wstał od stołu i mnie przytulił. Dziennik leżał obok jego talerza do końca kolacji. Telefon został w kieszeni. W połowie stycznia zadzwoniła córka. „Mamo, co ty mu dałaś? On w tym pisze codziennie rano, zanim zejdzie na śniadanie." W lutym w niedzielę zadzwonił telefon. Kuba. Sam, z siebie. „Babciu, mam w dzienniku trzy nawyki na ten tydzień. Siłownia, nauka, i dzwonić do babci w niedzielę. To dzwonię. Co u ciebie?" Rozmawialiśmy dwadzieścia minut. Zdzisiek pytał potem, czemu płaczę nad zupą. W marcu Kuba przyjechał do nas sam, autobusem, na cały weekend. Pomagał dziadkowi przycinać jabłonki na działce. Wieczorem lepił ze mną pierogi. Nie jadł ich już na surowo. Natalia też pisze w swoim. Oliwka zaczęła w lutym. Filip, uczciwie mówiąc, prowadzi go jak mu się przypomni. Nie u wszystkich jest cud. Ale u Kuby jest. A w Wielkanoc przyjechał z dziennikiem w plecaku. Skończonym, wszystkie 90 dni. Pokazał mi tylko dwie strony, punkt startowy i punkt końcowy. Relacje: na starcie 3. Po 90 dniach 7. A w pytaniu „Co zmieniłem w 90 dni?" napisał: „Wróciłem do babci." Potem otworzył na pierwszej stronie. Na mojej dedykacji. Była obklejona przezroczystą taśmą po brzegach. „Wycierała się, babciu. Bo czytałem ją codziennie." Dwa lata temu znalazłam swoją kartkę z życzeniami w koszu na śmieci. W tę Wielkanoc zobaczyłam, że wnuk okleił moje słowa taśmą, żeby się nie zniszczyły. Wanda miała rację. Bukiet więdnie w tydzień. Nasiono rośnie. Piszę to teraz, w październiku, bo w chórze koleżanki już pytają, co w tym roku kupuję wnukom na święta. Wszystkim mówię to samo. I wszystkim pokazuję tamtą kartkę z kosza, którą trzymam do dziś w szufladzie. Grind Book ma znowu ofertę 2+2. Kupujesz dwa dzienniki, dostajesz cztery. Dostawa jest darmowa, wysyłają w 24 godziny, a jak coś nie podejdzie, jest 30 dni na zwrot pieniędzy. W tym roku biorę kolejne cztery. Dla moich wnuków na następne 90 dni i dla syna Wandy, bo ona mi pierwsza o tym powiedziała. Jeśli masz wnuki nastolatki i co roku przed świętami stoisz z tą samą kopertą w ręce, proszę, sprawdź link. I napisz im coś na pierwszej stronie. To jest najważniejsze. Pieniądze wydadzą w tydzień. Twoje słowa mogą czytać codziennie przez trzy miesiące. — Danuta, Tarnobrzeg, babcia czworga

Prezent, który nie wyląduje w koszuKup

34 dni

77

34 dni · 2 war. · 151 456 zasięgu

Skalowana · 4455/dzień

ŻZŻycie z NastolatkiemSponsorowane

112 godzin nieobecności. Zagrożenie z trzech przedmiotów. Średnia 2,7. Tak wyglądał wydruk, który wychowawczyni położyła przede mną w listopadzie zeszłego roku. Mój syn był w drugiej klasie technikum. Rok później: zero godzin nieusprawiedliwionych. Wszystkie zagrożenia poprawione. Średnia 4,1. I chłopak, który sam wstaje o 6:40. Między tymi dwoma wydrukami było półtora roku prób za prawie piętnaście tysięcy złotych. I jedna rozmowa przy ławce na boisku. Nie pomogły kary, zakazy, aplikacje ani kursy. Pomogło dziesięć minut rano i dziesięć wieczorem, z czymś, co młodzi sportowcy w akademiach robią od lat. Kosztowało mniej niż jedna godzina korepetycji. Szkoda, że nikt mi o tym nie powiedział półtora roku i piętnaście tysięcy wcześniej. Mam 45 lat i mieszkam w Płocku. Pracuję w administracji, mąż jest elektrykiem na zmiany. Mamy dwóch synów. Hubert ma 17 lat i jest w trzeciej klasie technikum. Młodszy, Filip, ma 11 i trenuje piłkę w akademii. Hubert był kiedyś bystrym, wesołym chłopakiem. W podstawówce piątki, harcerstwo, rower do późnego wieczora. Nigdy nie musiałam go pilnować. W pierwszej klasie technikum zaczął się staczać. Nie z hukiem. Po cichu. Spać chodził coraz później. Rano nie mogłam go dobudzić. Pierwsze lekcje opuszczał, bo „zaspał". Potem całe dni, bo „bolała go głowa". Oceny leciały w dół. Z pokoju wychodził tylko po jedzenie. A ja robiłam wszystko, co mi radzono. Wszystko. Mogę to wyrecytować z pamięci, bo kiedyś w nocy policzyłam każdą złotówkę. Korepetycje z matematyki i angielskiego, półtora roku — 4 800 zł. „On wszystko rozumie, proszę pani. Tylko mu się nie chce." Psycholog, dwanaście wizyt — 1 800 zł. „To typowe w tym wieku. Proszę dać mu czas." Pedagog szkolny — 0 zł. „Proszę ograniczyć mu telefon." Kontrola rodzicielska i limity w aplikacjach — 0 zł. Obszedł je w trzy dni. Kurs online „Jak się skutecznie uczyć" — 590 zł. Obejrzał dwa moduły z dwunastu. Siłownia z trenerem personalnym — 1 200 zł. Był pięć razy. Obóz survivalowy „dla młodzieży bez motywacji" — 2 900 zł. Wrócił opalony i dumny. Poprawiło się. Na dwa tygodnie. Nowy laptop „do nauki" — 3 100 zł. Wiadomo, do czego służył. Szlabany, zakazy, zabieranie telefonu, wyłączanie internetu o 22:00. Poprawiało się. Na dwa tygodnie. Potem wszystko wracało. Razem: 14 390 zł. I żadna z tych osób, ani jedna, nie zapytała, co się dzieje z Hubertem rano, zanim wyjdzie z domu. I wieczorem, zanim zaśnie. Najgorszy dzień przyszedł w listopadzie. Zebranie z rodzicami. Wychowawczyni położyła przede mną wydruk. Sto dwanaście godzin nieobecności od początku roku. Zagrożenie z trzech przedmiotów. W samochodzie, na parkingu pod szkołą, powiedziałam mu to wszystko. Spokojnie, bez krzyku, bo nie miałam już siły krzyczeć. Hubert wysłuchał. A potem powiedział, nie odrywając wzroku od telefonu: „Mamo, mi jest wszystko jedno. Najwyżej nie zdam." Wszystko jedno. Tamtej nocy siedziałam do pierwszej w kuchni nad wyciągami z konta i liczyłam. Czternaście tysięcy trzysta dziewięćdziesiąt złotych. Kwota, za którą moglibyśmy pojechać całą rodziną na dwa tygodnie nad ciepłe morze. Wydana na syna, któremu jest wszystko jedno. Płakałam po cichu, żeby nie obudzić męża. Bo on od miesięcy mówił, że wyrzucam pieniądze w błoto. I miał rację. Odpowiedź przyszła z miejsca, w którym w ogóle jej nie szukałam. Tydzień później odbierałam Filipa z treningu. Było zebranie rodziców grupy, dla starszych roczników też. Trener Rafał, który prowadzi w akademii chłopaków od dwunastego do szesnastego roku życia, rozdawał coś czternastolatkom. Czarne zeszyty. Zapytałam z ciekawości, co to. „Dzienniki treningowe" — powiedział. — „Każdy mój zawodnik od trzynastego roku życia prowadzi taki codziennie. Rano plan dnia, wieczorem rozliczenie. Kto nie prowadzi, nie wchodzi na boisko." „Chłopcy w tym wieku na to się zgadzają?" „Na początku narzekają. Po miesiącu nie wyobrażają sobie bez tego dnia." Uśmiechnął się. „Wie pani, czym moi chłopcy różnią się od rówieśników ze szkoły? Nie talentem. Talentu mają tyle samo. Tym, że ich dzień ma rozgrzewkę i schłodzenie." Nie zrozumiałam. Wytłumaczył mi to, wiążąc Filipowi korki. „W sporcie to jest pierwsza rzecz, jakiej uczę. Zawodnik bez rozgrzewki łapie kontuzję. Zawodnik bez schłodzenia nie regeneruje się i następnego dnia nie ma siły. Najważniejsze minuty treningu to nie środek, tylko pierwsze dziesięć i ostatnie dziesięć. Ze zwykłym dniem jest dokładnie tak samo. Rano rozgrzewka: co dziś zrobię. Wieczorem schłodzenie: co mi wyszło, co poprawię. Bez tego dzień jest jak trening bez rozgrzewki. Chłopak łapie kontuzję. Tylko że ta kontuzja nazywa się telefon." Stałam przy tej ławce i czułam, jak robi mi się zimno. Bo wszystko, za co zapłaciłam czternaście tysięcy, działało w środku dnia. Korepetycje po szkole. Psycholog we wtorek po południu. Siłownia wieczorem. Obóz w wakacje. Nic, ani jedna złotówka, nie dotknęło pierwszych dziesięciu minut dnia Huberta. A te wyglądały zawsze tak samo: budzik, ręka po telefon, czterdzieści minut przewijania w łóżku, spóźnienie, cały dzień na złość. I ostatnie dziesięć minut: telefon do pierwszej w nocy. Jego dzień nie miał rozgrzewki ani schłodzenia. Był samym środkiem. Bez początku i bez końca. Zawodnik bez rozgrzewki łapie kontuzję. Nastolatek bez porannej rozgrzewki łapie telefon. Zapytałam trenera, czy mogłabym dać Hubertowi taki zeszyt. Wzruszył ramionami. „To nasze, klubowe. Ale w internecie znajdzie pani podobne dla młodzieży. Ważne, żeby był papierowy. I żeby rano i wieczorem." Przyznam szczerze: w drodze do domu przewróciłam oczami. Zeszyt. Po czternastu tysiącach złotych, po psychologu i obozie survivalowym, rozwiązaniem ma być zeszyt. I zrobiłam błąd, który chcę tu opisać, żeby ktoś go nie powtórzył. Zamiast zeszytu pobrałam Hubertowi aplikację do planowania dnia i nawyków. Pomyślałam: nowoczesna, w telefonie, on i tak w nim siedzi. Wykupiłam nawet roczną subskrypcję. Wytrzymał sześć dni. Rano otwierał aplikację, żeby wpisać plan. Przy okazji wyskakiwało powiadomienie z czatu. Potem z TikToka. Po dwóch minutach był już tam, gdzie zawsze. Szóstego dnia aplikacja zniknęła z telefonu. Opowiedziałam o tym trenerowi przy kolejnym odbiorze Filipa. Zaśmiał się. „W telefonie? To jak rozgrzewka na kanapie przed telewizorem. Dlatego moi chłopcy piszą ręką. Papier nie wysyła powiadomień." Tego wieczoru szukałam już tylko papierowego. I trafiłam na Grind Book. Dziennik na 90 dni dla nastolatków. Kiedy otworzyłam opis, aż usiadłam. Wyglądało to, jakby ktoś zrobił dziennik treningowy trenera Rafała, tylko dla całego życia, nie tylko dla piłki. Na początku chłopak sam ocenia się od 1 do 10: forma fizyczna, dyscyplina, samopoczucie, relacje, nauka, pewność siebie. Sam wyznacza cele na 90 dni i trzy nawyki. A potem każdy dzień ma swoją stronę. Rano rozgrzewka: za co jest wdzięczny, jakie ma dziś cele, nawet jaki trening, siłowy, kardio albo regeneracja. Wieczorem schłodzenie: refleksja po dniu, dwa zwycięstwa, dwie rzeczy do poprawy, ocena dnia od 1 do 10 i czy trzymał się swoich nawyków. Co tydzień plan na tydzień i podsumowanie. Rozgrzewka i schłodzenie. Dzień w dzień. Popatrzyłam na cenę. W zestawie 2+2 wychodziło 54,99 zł za dziennik. Mniej niż jedna godzina korepetycji Huberta, która kosztowała 80 zł. Po czternastu tysiącach śmiałam się i płakałam jednocześnie. Zamówiłam. Hubertowi dałam bez żadnej przemowy. Powiedziałam tylko to, co powiedział trener Filipa: że zawodnicy w akademii prowadzą coś takiego od trzynastego roku życia. Hubert wzruszył ramionami. Ale nie wyrzucił. Nie spodziewałam się niczego. Po czternastu tysiącach człowiek nie spodziewa się już niczego. Dzień 1, wieczór. Dziennik leżał na biurku nieotwarty. Dzień 4, 7:05. Hubert zszedł na śniadanie z dziennikiem pod pachą. Telefon został na górze. Usiadł przy stole, coś napisał, zjadł kanapkę i wyszedł do szkoły o czasie. Nie skomentowałam. Bałam się, że spłoszę. Dzień 9. Pierwszy pełny tydzień w szkole od września. Zero nieobecności. Sprawdziłam w dzienniku elektronicznym trzy razy, bo nie wierzyłam. Dzień 17, 22:40. Światło w jego pokoju zgaszone. Pierwszy raz od roku przed północą. Dzień 31. Czwórka z kartkówki z matematyki. Pierwsza od półtora roku. Przy kolacji powiedział tylko: „Mam to dziś w zwycięstwach." Dzień 52. Zapytał, czy trener Rafał prowadzi treningi dla starszych. Prowadzi. Hubert chodzi dwa razy w tygodniu. Dzień 90. Zakończenie semestru. Średnia ocen wystawionych od listopada: 4,1. Wcześniej 2,7. Ani jednej godziny nieusprawiedliwionej. Zagrożenia poprawione wszystkie trzy. Na ostatnich stronach dziennika jest punkt końcowy. Te same oceny co na początku. Hubert pokazał mi dwie liczby. Dyscyplina: na starcie 2, po 90 dniach 7. Samopoczucie: z 3 na 7. A w rubryce „Co zmieniłem w 90 dni?" napisał: „Mój dzień ma rozgrzewkę." Siedziałam nad tym w kuchni, tej samej, w której w listopadzie liczyłam czternaście tysięcy złotych. I płakałam drugi raz. Tym razem z innego powodu. Bo wiem, że to nie dziennik zrobił za Huberta te 90 dni. Zrobił je sam. Dziennik po prostu dał mu to, czego nie dało czternaście tysięcy: dwa momenty dnia, w których on sam decyduje, a nie telefon. Nie mam żalu do psychologa, korepetytorów ani pedagożki. Nie kłamali. Robili swoją robotę najlepiej, jak umieli. Po prostu nikt ich nie nauczył patrzeć na pierwsze i ostatnie dziesięć minut dnia. Trenerów tego uczą. Psychologów i nauczycieli jakoś nie. Masz dziś trzy wyjścia. Możesz dalej robić to, co ja przez półtora roku. Korepetycje, zakazy, kolejne pomysły. Ja wiem, dokąd to prowadzi: do czternastu tysięcy i do „mamo, mi jest wszystko jedno". Możesz codziennie rano stać nad dzieckiem i pilnować, żeby nie sięgnęło po telefon, a wieczorem siedzieć przy nim i rozmawiać o tym, co mu wyszło. Jeśli masz na to czas i siłę, i jeśli ono na to pozwoli, nic więcej nie potrzebujesz. Albo możesz dać mu dziesięć minut rano i dziesięć wieczorem, które należą tylko do niego. Piszę ten post, żeby być dla kogoś trenerem Rafałem. Bo mnie ta jedna rozmowa przy ławce na boisku oszczędziłaby półtora roku i czternaście tysięcy złotych. Grind Book ma teraz ofertę 2+2. Kupujesz dwa, dostajesz cztery, czyli 54,99 zł za sztukę. Dostawa jest darmowa, wysyłka w 24 godziny, a jeśli nie podejdzie, jest 30 dni na zwrot. Ja wzięłam jeden dla Huberta, jeden dla Filipa na później, jeden dla siebie i jeden dla syna koleżanki z pracy, której opowiedziałam tę historię przy kawie. Jeśli Twój nastolatek zaczyna dzień od telefonu i kończy go z telefonem, proszę, sprawdź link. Zanim wydasz kolejne czternaście tysięcy na środek dnia. — Ewa, Płock Historia fabularyzowana, oparta na doświadczeniach rodziców nastolatków.

Mamo, przeczytaj to do końcaKup

22 dni

67

22 dni · 1 war. · 49 583 zasięgu

Skalowana · 2254/dzień

ŻZŻycie z NastolatkiemSponsorowane

Moja 15-letnia córka usunęła zdjęcie po jedenastu minutach. Miało 23 serduszka. „Za mało” — powiedziała. Potem zamknęła się w łazience i płakała przez godzinę. Stałam pod drzwiami z ręką na klamce. Nie weszłam. Słuchałam, jak moje dziecko płacze przez liczbę na ekranie. To było zdjęcie z jej piętnastych urodzin, pod koniec sierpnia. Nowa fryzura, sukienka, którą wybierałyśmy razem w Lublinie przez całą sobotę. Rano mówiła, że pierwszy raz od dawna podoba się sobie na zdjęciu. Jedenaście minut później już się sobie nie podobała. „Mamo, zobacz, Julka wrzuciła wczoraj i ma dwieście. A ja dwadzieścia trzy. Wiesz, co to znaczy? Że jestem nikim.” Jestem nikim. Piętnaście lat i jedno zdjęcie. Mam 43 lata, pracuję w aptece przy Partyzantów w Zamościu. Mąż jeździ w trasy, w domu jest od piątku do niedzieli. Mamy Zosię i ośmioletniego Kubę. Normalna rodzina. Tak przynajmniej myślałam. Zosia przez sześć lat tańczyła. Taniec współczesny, trzy razy w tygodniu, występy w domu kultury, puchary na półce nad łóżkiem. Wracała z zajęć spocona i szczęśliwa i jeszcze w przedpokoju pokazywała mi nowy układ. W czerwcu powiedziała, że rzuca. „Bo i tak jestem najgorsza w grupie.” Nie była najgorsza. Trenerka dzwoniła do mnie dwa razy, pytała, co się stało. Ale Zosia już tego nie słyszała. Puchary zniknęły z półki w lipcu. Znalazłam je potem w kartonie pod łóżkiem. W sierpniu miała zaprosić koleżanki z podstawówki na pizzę z okazji urodzin. Tydzień wcześniej powiedziała: „Nie róbmy nic. I tak nikt nie przyjdzie.” To zdjęcie było wszystkim, co zostało z tych urodzin. We wrześniu poszła do pierwszej klasy liceum. Chodziła w bluzie z kapturem przy 26 stopniach. Do lustra w przedpokoju podchodziła tylko po to, żeby znaleźć coś, co jej się nie podoba. Telefon sprawdzała co kilka minut. Przy obiedzie, w łazience, w nocy. O pierwszej widziałam jeszcze światło ekranu pod jej drzwiami. W pierwszych dwóch tygodniach szkoły dwa razy rano bolał ją brzuch i nie poszła na lekcje. Próbowałam wszystkiego. Mówiłam jej, że jest piękna. Codziennie, przy każdej okazji. „Mamo, ty musisz tak mówić, jesteś moją mamą.” Zablokowałam aplikację na noc przez kontrolę rodzicielską. Był płacz, krzyk, trzaśnięcie drzwiami. Kilka dni później jej przyjaciółka powiedziała mi pod szkołą, że Zosia przegląda wszystko na jej telefonie na każdej przerwie. Poszłyśmy do psychologa. 200 zł za pięćdziesiąt minut. Zosia przez całą wizytę patrzyła w podłogę. Pani powiedziała mi potem na korytarzu: „To typowe w tym wieku. Proszę dać jej czas i nie naciskać.” Kupiłam jej kurs makijażu online za 300 zł, bo myślałam, że może poczuje się pewniej. Było gorzej. Więcej zdjęć. Więcej porównywania. Więcej usuwania. Mąż przez telefon z trasy: „Przejdzie jej. Każda dziewczyna tak ma.” Nie przechodziło. Każdego tygodnia mojej córki było trochę mniej. Najgorsze było to, że nie miałam z kim o tym porozmawiać. Bo co miałam powiedzieć? Że moja córka płacze przez serduszka? Brzmiało to tak głupio. A dla niej to był koniec świata. W połowie września poszłam do fryzjerki. Kasia strzyże mnie od piętnastu lat, w małym zakładzie na Starym Mieście. Ma dwie córki, starsza ma już 22 lata. Siedziałam na fotelu z mokrymi włosami i, nie wiem dlaczego, opowiedziałam jej o tych jedenastu minutach. O łazience. O urodzinach, których nie było. Kasia odłożyła nożyczki. Popatrzyła na mnie w lustrze. „Monika, wiesz, co jest z nimi nie tak? Nic. Absolutnie nic. One po prostu nie mają ani jednej liczby, którą wystawiły sobie same.” Nie zrozumiałam. „Policz. Serduszka — ktoś jej daje. Obserwujący — ktoś jej daje. Oceny w szkole — nauczyciel. Komentarze — obcy ludzie. Rozmiar na metce. Każda liczba, jaką twoja córka zna o sobie, przyszła z zewnątrz. Ona nie ma ani jednej swojej.” „No i?” „No i dziewczyna, która nie ma własnej skali, żyje na cudzej. A cudza skala zawsze mówi: za mało. Zawsze. Bo zawsze jest jakaś Julka, która ma dwieście.” „Ale ja jej ciągle mówię, że jest piękna.” Kasia uśmiechnęła się smutno. „No właśnie. To też jest cudza ocena. Tylko miła. Dlatego nie działa. Możesz jej to mówić sto razy dziennie, to dalej nie jest jej zdanie o sobie. To jest twoje.” Siedziałam z mokrymi włosami i czułam, jak coś we mnie się przestawia. Dwa lata mówiłam córce, jaka jest. Myślałam, że ją buduję. A byłam po prostu kolejnym głosem w tłumie, który jej mówił, ile jest warta. „Skąd ty to wiesz?” „Bo Ola miała to samo. Piętnaście lat, płacz w łazience, rzuciła siatkówkę. Ja też jej mówiłam, że jest śliczna. Nic. Aż kupiłam jej taki dziennik, gdzie codziennie wieczorem sama oceniała swój dzień i wypisywała, co jej się udało. Nie co ktoś o niej pomyślał. Co ona zrobiła.” „I?” „Po paru tygodniach powiedziała mi coś, co pamiętam do dziś. Że to była pierwsza liczba o niej, która należała do niej. Dziś jest fizjoterapeutką w Lublinie. Zdjęcia wrzuca, jak jej się chce, i nawet nie sprawdza, ile mają.” Kasia wzięła z powrotem nożyczki. „Puste miejsce zawsze ktoś zajmie, Monika. Albo ona sama wystawi sobie ocenę, albo zrobi to za nią telefon.” Wróciłam do domu z nową fryzurą i jedną myślą: moja córka nie ma swojej skali. Wieczorem, kiedy dzieci spały, usiadłam z laptopem w kuchni. Szukałam ponad godzinę. Większość dzienników dla nastolatek wyglądała jak pamiętniki z podstawówki. Kwiatki, jednorożce, „zapisz swoje marzenia”. Zosia by tego nie dotknęła. Aż trafiłam na Grind Book. Szczerze? Nazwa najpierw mnie zmartwiła, brzmi jak coś dla chłopaków od siłowni. Ale okładka jest prosta, czarna, elegancka. Wygląda jak notes dorosłej osoby, nie jak zabawka. A w środku było dokładnie to, o czym mówiła Kasia. Na początku nastolatek sam ocenia się w skali od 1 do 10. Forma, samopoczucie, relacje, nauka, dyscyplina, pewność siebie. Sam wpisuje swoje mocne strony. Sam wyznacza sobie cele na 90 dni. A potem codziennie: rano dwie rzeczy, za które jest wdzięczny, i cele na dziś. Wieczorem ocena samopoczucia, ocena dnia i dwa zwycięstwa dnia. Nie serduszka. Jej zwycięstwa. Jej liczby. Codziennie. Zamówiłam od razu. Przyszło następnego dnia. Zostawiłam go na jej łóżku z karteczką: „Zosiu, to tylko Twoje. Nie będę czytać. Obiecuję. Mama.” Wyszłam i zamknęłam drzwi. Nie pytałam. Pierwszy dzień — nic. Dziennik leżał na łóżku tam, gdzie go położyłam. Pomyślałam: kolejne pieniądze w błoto. Trzeciego dnia leżał na szafce nocnej. Z długopisem w środku. Pod koniec pierwszego tygodnia Zosia zapytała mnie w Biedronce, czy możemy kupić „jakieś ładne cienkopisy”. Kupiłyśmy cztery kolory. Nie powiedziałam ani słowa. W drugim tygodniu sama usunęła aplikację z telefonu na dni szkolne. Nikt jej nie kazał. Dowiedziałam się przypadkiem, kiedy pokazywała mi coś na ekranie. W trzecim tygodniu przyszła do kuchni i zapytała: „Mamo, masz jeszcze numer do pani Agnieszki?” Do trenerki. W czwartek wróciła na zajęcia. Wróciła do domu spocona i jeszcze w przedpokoju pokazała mi kawałek nowego układu. Musiałam wyjść do łazienki. Tym razem to ja płakałam za zamkniętymi drzwiami. W czwartym tygodniu wrzuciła zdjęcie z zajęć. A potem odłożyła telefon na blat w kuchni i zostawiła go tam na cały wieczór. Grała ze mną i z Kubą w planszówkę. Nie sprawdziła ani razu. Puchary wróciły na półkę. Nie zauważyłam nawet kiedy. A w zeszłą niedzielę przyszła do mnie z dziennikiem. Usiadła obok na kanapie, otworzyła na jednej stronie i zasłoniła resztę ręką. „Mamo, możesz zobaczyć tylko to.” To był jej punkt startowy. Liczby, które wpisała pierwszego dnia. Samopoczucie 3. Relacje 3. Pewność siebie 2. A obok, dopisane innym kolorem cienkopisu: „Dziś: samopoczucie 6. Relacje 6. Pewność siebie 5.” Pewność siebie 2. Moja piętnastoletnia córka dała sobie dwójkę. A pięć tygodni później piątkę. Sama. Nikt jej tego nie dał. Pod spodem, w zwycięstwach dnia, jej charakterem pisma: „Zatańczyłam solo na zajęciach. Nikt nie musiał mi tego polajkować.” Patrzyłam na to zdanie i nie potrafiłam nic powiedzieć. Przytuliłam ją tylko. A ona, pierwszy raz od roku, nie wyrwała się po dwóch sekundach. Nie wiem, ile w tym dziennika, a ile tego, że po prostu przestałam jej mówić, jaka jest. Może chodzi o to, że pierwszego dnia musiała sama napisać „pewność siebie: 2" i przez kolejne tygodnie patrzyła, jak ta liczba rośnie. Może o to, że każdego wieczoru szukała dwóch swoich zwycięstw, zamiast liczyć cudze serduszka. Może wszystko razem. Wiem jedno. Pod koniec sierpnia moja córka płakała w łazience, bo zdjęcie miało 23 serduszka. W tę sobotę wrzuciła zdjęcie z zajęć. Nie wiem, ile ma serduszek. Ona też nie wie. Nie sprawdzała. Kasia miała rację. Puste miejsce zawsze ktoś zajmie. Lepiej, żeby to była ona sama. Grind Book ma teraz ofertę 2+2 — bierzesz dwa dzienniki, dostajesz cztery. Dostawa darmowa, wysyłają w 24 godziny. Wzięłam od razu: jeden dla Zosi, jeden dla siebie, jeden dla siostrzenicy, która ma 16 lat i, jak się okazało, dokładnie ten sam problem, a jeden odłożyłam na Mikołajki. Swój prowadzę od miesiąca. Pierwszego dnia dałam sobie pewność siebie 3. W wieku 43 lat. Chyba nie tylko Zosia żyła na cudzej skali. Jest 30 dni na zwrot. Jeśli nie podejdzie, oddają pieniądze bez pytań. Jeśli Twoja córka też mierzy się cudzymi liczbami, proszę, sprawdź link. Tylko nie czytaj jej dziennika. To jej skala. Nie Twoja. — Monika, Zamość

Przeczytaj jeżeli twoja nastolatka ma problem 👆Kup

35 dni

65

35 dni · 1 war. · 35 516 zasięgu

Sprawdzona · 1015/dzień

ŻZŻycie z NastolatkiemSponsorowane

Mam bliźniaków. Mają po 15 lat, chodzą do tej samej klasy w liceum, wychowywali się w tym samym domu, jedzą to samo i śpią w tym samym pokoju. Rok temu jeden miał średnią 4,3, a drugi 2,9. Jeden wstawał o 6:30 sam, a drugi spóźniał się co drugi dzień. Jeden był spokojny, a drugi wybuchał o wszystko. Byłam pewna, że różnicę robi sport, bo Marcel trenuje piłkę ręczną, a Michał nie. Myliłam się. Różnicę robiło pięć minut dziennie, które Marcel spędzał nad zeszytem, bo kazał mu trener. Kiedy dałam ten sam zeszyt Michałowi, w trzy miesiące różnica między moimi synami prawie zniknęła. Mam 44 lata, mieszkam w Puławach i pracuję jako laborantka w zakładach chemicznych. Mąż jest kierowcą, jeździ po Polsce. Mamy bliźniaków, Marcela i Michała. Są identyczni z twarzy, aż do dziś myli ich babcia. Ale od mniej więcej trzynastego roku życia zaczęli się zachowywać jak dwóch zupełnie różnych ludzi. Marcel od dziesiątego roku życia gra w piłkę ręczną w miejscowym klubie. Michał spróbował dwa razy i powiedział, że to nie dla niego. Woli komputer i rysowanie. Nie naciskałam. Każdy ma prawo do swojego. Do szóstej klasy byli bardzo podobni. Ten sam poziom w szkole, ten sam humor, kłócili się o tę samą konsolę. A potem coś zaczęło się rozjeżdżać. Powoli, z miesiąca na miesiąc. Marcel wstawał sam o 6:30. Michał przesuwał budzik cztery razy i wychodził bez śniadania. Marcel uczył się pół godziny dziennie i miał czwórki. Michał siedział nad książkami godzinami, przewijając telefon między zdaniami, i miał dwójki. Marcel po złym dniu mówił: „No, dzisiaj nie wyszło." Michał po złym dniu trzaskał drzwiami i nie odzywał się do wieczora. Najgorzej było, kiedy dostawali oceny z tego samego sprawdzianu, od tego samego nauczyciela. Marcel cztery, Michał dwa. Przy kolacji Michał patrzył na brata tak, że czułam to w żołądku. W pierwszej klasie liceum różnica była już przepaścią. Średnia Marcela: 4,3. Michała: 2,9. Spóźnienia Michała w samym październiku: jedenaście. Marcela: zero. I wtedy usłyszałam od Michała zdanie, którego nie zapomnę. Był wieczór, wróciłam z pracy. Marcel był na treningu. Michał siedział w kuchni nad niezrobionym zadaniem z matematyki. Zapytałam, czy mu pomóc. Odepchnął zeszyt i powiedział: „Nie trzeba. I tak jestem tym gorszym. Ty zawsze wolisz Marcela, bo on jest lepszy we wszystkim." Nigdy nie wolałam żadnego z nich. Ale rozumiałam, dlaczego tak to czuł. Bo przez dwa lata patrzył codziennie na brata, z tą samą twarzą, który miał wszystko poukładane. A on nie. Myślałam, że wiem, dlaczego. Sport. Marcel ma treningi, dyscyplinę, ruch, drużynę. Michał tego nie ma. Rozwiązanie wydawało się oczywiste. Kupiłam Michałowi karnet na siłownię z trenerem personalnym. Tysiąc dwieście złotych na pół roku. Michał poszedł cztery razy. Za piątym razem powiedział: „Mamo, ja tego nie lubię. Nie jestem Marcelem." Zapisałam go na basen, bo pływanie „wycisza". Chodził miesiąc. Rozmawiałam z nim. Pokazywałam mu Marcela jako przykład, co dzisiaj uważam za największy błąd. Każde „zobacz, jak Marcel to robi" było dla niego jak policzek. Psycholog szkolny powiedział mi, że bliźniacy często tak mają, że jeden „przejmuje rolę gorszego" i że to minie, jak każdy znajdzie swoją drogę. Nie mijało. Odpowiedź przyszła w listopadzie, na zebraniu rodziców w klubie Marcela. Trener, pan Grzegorz, opowiadał o planach na sezon. Pod koniec powiedział coś, co mnie zatrzymało: że w drużynie najważniejsze są dzienniki treningowe i że prosi rodziców, żeby pilnowali, czy chłopcy je prowadzą. Wiedziałam, że Marcel ma jakiś zeszyt. Widziałam, jak coś w nim pisze rano przy śniadaniu i wieczorem w pokoju. Myślałam, że to coś klubowego, jakaś formalność. Po zebraniu podeszłam do trenera i zapytałam, czy to naprawdę takie ważne. Pan Grzegorz się zaśmiał. „Proszę pani, to jest najważniejsza rzecz, jaką daję tym chłopakom. Ważniejsza niż treningi. Mam w drużynie chłopaków bez większego talentu, którzy grają w pierwszej siódemce. I chłopaków z ogromnym talentem, którzy siedzą na ławce. Wie pani, czym się różnią?" Nie wiedziałam. „Ci pierwsi codziennie rano piszą, co chcą zrobić, a wieczorem, co im wyszło i co poprawią. Pięć minut. Codziennie. Od trzynastego roku życia. Ci drudzy przychodzą, odbębniają trening i wychodzą. Talent ma każdy. Różnicę robi to, czy chłopak codziennie rozmawia sam ze sobą." „Rozmawia sam ze sobą?" „No tak. Na papierze. Każdy dzień jest pytaniem: czego chcę i jak mi poszło. Chłopak, który codziennie to robi, po roku zna siebie lepiej niż większość dorosłych. Wie, co mu wychodzi, co nie, kiedy jest zmęczony, czego się boi. A taki, który tego nie robi, rozmawia codziennie z całym światem w telefonie, tylko nie ze sobą." Jechałam do domu samochodem i trzymałam kierownicę tak mocno, że bolały mnie palce. Bo zrozumiałam, że przez dwa lata patrzyłam na mój własny eksperyment i źle go odczytałam. Ten sam dom. Te same geny. Ta sama klasa. Ci sami nauczyciele. Jedna różnica, której w ogóle nie zauważyłam: Marcel codziennie od trzynastego roku życia przez pięć minut rozmawiał ze sobą na papierze. Michał nie robił tego ani razu. To nie sport robił różnicę. Siłownia i basen nic nie dały, bo nie o to chodziło. Marcel nie był poukładany dlatego, że biegał po boisku. Był poukładany, bo trener kazał mu codziennie usiąść nad zeszytem. A Michał? On codziennie rozmawiał z setką osób na czatach, z grą, z filmikami. Ze wszystkimi, tylko nie ze sobą. Nic dziwnego, że nie wiedział, czego chce, co mu wychodzi i dlaczego jest zły. Jeden codziennie rozmawiał ze sobą. Drugi codziennie rozmawiał z całym światem, tylko nie ze sobą. Tego wieczoru zapytałam Marcela, czy mogę zobaczyć jego zeszyt. Pozwolił mi tylko przejrzeć pustą stronę, żebym zobaczyła, jak wygląda. Klubowy, prosty. Rano cele, wieczorem co poszło, ocena dnia. Szukałam czegoś takiego dla Michała. Ale bez piłki ręcznej, bez sportu w roli głównej, bo Michał nie był sportowcem i nie chciałam znowu mu pokazywać, że ma być jak brat. Trafiłam na Grind Book. Dziennik na 90 dni dla nastolatków. Na początku ocenia się siebie od 1 do 10: forma, dyscyplina, samopoczucie, relacje, nauka, pewność siebie. Wpisuje się swoje mocne strony, cele na 90 dni i trzy nawyki. Codziennie rano: za co jesteś wdzięczny i cele na dziś. Wieczorem: refleksja, dwa zwycięstwa, dwie rzeczy do poprawy, ocena dnia. Co tydzień podsumowanie. Dokładnie to, co Marcel robi od dwóch lat. Tylko dla całego życia. W zestawie 2+2 wychodziło 54,99 zł za dziennik. Mniej niż dwa wejścia na siłownię z trenerem, za które płaciłam. Zamówiłam. I tym razem nie powiedziałam Michałowi ani słowa o Marcelu. Ani jednego porównania. Dałam mu dziennik z karteczką: „To nie jest od trenera ani dla sportowców. To jest tylko Twoje. Nikt tu nie zajrzy. Mama." Przyznam, bałam się, że uzna to za kolejny pomysł, żeby zrobić z niego brata. Ale stało się coś, czego się nie spodziewałam. Marcel zobaczył dziennik na biurku Michała i powiedział: „O, masz taki jak ja, tylko lepszy." Michał popatrzył na niego podejrzliwie. Po raz pierwszy od dwóch lat brat powiedział o nim coś, co nie brzmiało jak porównanie. Tydzień 1. Michał przesunął budzik dwa razy, nie cztery. Wieczorami pisał. Tydzień 3. Pierwszy tydzień bez ani jednego spóźnienia od września. Tydzień 4. Rano przy śniadaniu siedzieli obaj nad swoimi zeszytami. Każdy nad swoim, w ciszy. Zrobiłam zdjęcie telefonem, schowana za lodówką. Mam je do dziś. Tydzień 6. Ten sam sprawdzian z chemii. Marcel cztery. Michał cztery. Przy kolacji Michał nic nie powiedział. Ale uśmiechał się do talerza. Tydzień 9. Michał zapisał się na kółko rysunkowe w domu kultury. Nie na sport. Na swoje. Tydzień 13. Koniec 90 dni. Średnia ocen Michała z ostatnich trzech miesięcy: 4,0. Na starcie 2,9. Pokazał mi w punkcie końcowym jedną liczbę. Pewność siebie: na starcie 2. Po 90 dniach 6. A w rubryce „Czego nauczyłem się przez 90 dni?" napisał: „Że nie jestem gorszy. Po prostu nikt mi wcześniej nie dał zeszytu." Rok temu w kuchni powiedział mi, że jest tym gorszym bliźniakiem i że wolę Marcela. W marcu przy kolacji Marcel opowiadał o meczu, a Michał o swoim pierwszym rysunku na wystawie w domu kultury. I słuchali siebie nawzajem. Nie mam żalu do psychologa ani do siebie, chociaż długo miałam. Po prostu przez dwa lata patrzyłam na zły powód. Szukałam różnicy w sporcie, a ona była w zeszycie. Pan Grzegorz powiedział mi potem, kiedy mu o tym opowiedziałam przy kolejnym zebraniu: „Widzi pani, to nie piłka ręczna wychowuje moich chłopaków. Ja ich tylko zmuszam, żeby codziennie ze sobą porozmawiali." Piszę ten post dla mam, które mają w domu dwoje dzieci i widzą, że jedno sobie radzi, a drugie nie. Może różnica nie jest w charakterze ani w talencie. Może jedno z nich po prostu, gdzieś po drodze, nauczyło się rozmawiać ze sobą, a drugie nie. Grind Book ma teraz ofertę 2+2. Kupujesz dwa, dostajesz cztery, czyli 54,99 zł za sztukę. Dostawa jest darmowa, wysyłka w 24 godziny, a jeśli nie podejdzie, jest 30 dni na zwrot. Ja wzięłam jeden dla Michała, jeden dla Marcela, bo sam poprosił, żeby mieć „taki lepszy", jeden dla siebie i jeden dla siostrzenicy. Jeśli Twoje dziecko mówi, że jest „tym gorszym", proszę, sprawdź link. Ono nie jest gorsze. Po prostu nikt go jeszcze nie nauczył rozmawiać ze sobą. — Edyta, Puławy

Mamo, przeczytaj to do końcaKup

28 dni

64

28 dni · 1 war. · 32 924 zasięgu

Skalowana · 1176/dzień

ŻZŻycie z NastolatkiemSponsorowane

O 2:40 w nocy pogodziłam się z tym, że mój syn zmarnuje sobie życie. Cicho. Bez łez. Leżałam obok śpiącego męża, patrzyłam w sufit i po prostu przestałam walczyć. Pomyślałam: może tak już ma być. Może nie każdy musi coś osiągnąć. Może pójdzie na magazyn, jak sam mówi, i będzie dobrze. Tylko że to nie było „dobrze”. To była rezygnacja. I wiedziałam to nawet wtedy. Mam 47 lat, pracuję w dziale reklamacji w sklepie meblowym w Olsztynie. Mąż od dwudziestu lat jest na zmianach w Michelinie. Dawid ma 18 lat. To jego ostatni rok w liceum. Za siedem miesięcy matura. Do szesnastki to był chłopak, z którym nigdy nie było kłopotu. Dobre oceny. Piłka w klubie. Kiedyś chciał być pilotem, potem informatykiem, potem lekarzem. Zmieniał zdanie co pół roku, ale zawsze czegoś chciał. Gdzieś w drugiej klasie to „chcenie” zgasło. Rzucił piłkę, bo „nie ma sensu, i tak nie będę zawodowcem”. Oceny zjechały do trójek. Popołudnia spędzał w pokoju. Nie źle, nie dramatycznie. Po prostu nijako. We wrześniu wychowawczyni przypomniała na zebraniu: do lutego deklaracje maturalne. Trzeba wybrać przedmioty rozszerzone. Trzeba wiedzieć, na jakie studia się celuje. Wróciłam do domu i zapytałam Dawida przy kolacji: „Synku, co rozszerzasz?” „Nie wiem.” „A na jakie studia chcesz iść?” „Nie wiem. Może nigdzie. Pójdę na magazyn jak Kuba, ma cztery i pół na rękę.” „Dawid, a co cię w ogóle interesuje?” Odłożył widelec i spojrzał na mnie zmęczonym wzrokiem. „Mama. Wszystko jedno. Naprawdę. Wszystko jedno.” Wszystko jedno. Osiemnaście lat i wszystko jedno. Próbowałam wszystkiego. Zapisałam go do doradcy zawodowego, prywatnie, 250 zł za sesję plus test predyspozycji. Wynik: „szerokie predyspozycje, wiele możliwych ścieżek”. Dawid przeczytał, wzruszył ramionami i rzucił kartkę na biurko. Leży tam do dziś pod stertą bluz. Zawiozłam go na dni otwarte na uniwersytecie. Przechodził między stoiskami ze słuchawkami w uszach. Po godzinie zapytał, czy możemy już jechać. Korepetycje z matematyki, 80 zł za godzinę, „żeby przynajmniej podstawę zdał dobrze”. Chodził. Bez entuzjazmu, bez złości. Jak na odsiadkę. Mąż próbował po męsku. „Synu, w twoim wieku ja już wiedziałem, czego chcę.” Dawid odpowiedział: „Super, tato. I chcesz przez dwadzieścia lat na trzy zmiany?” Mąż wyszedł z kuchni. Nie rozmawiali dwa dni. Pokazywałam mu ogłoszenia, kierunki, zarobki. Wysyłałam linki. Raz wysłałam mu artykuł „10 zawodów przyszłości”. Odczytał. Nie odpisał. A potem przyszła ta noc. 2:40. I cicha rezygnacja. Dwa dni później odbierałam Dawida z jazd. Robi prawo jazdy, to jedyna rzecz, którą sam chciał w tym roku. Instruktor, pan Zbyszek, uczy jazdy od trzydziestu lat. Połowa Olsztyna zdawała u niego. Dawid poszedł do auta, a pan Zbyszek zatrzymał mnie przy bramie ośrodka. „Pani Joanno, syn świetnie jeździ. Technicznie bez zarzutu. Ale coś pani powiem, bo widzę, że pani się martwi. Dziś mu mówię: jedź, gdzie chcesz, sam wybierz trasę. Zatrzymał się na skrzyżowaniu przy Kortowie i stał. Dwie minuty. Za nami trąbili. Nie wiedział, w którą stronę skręcić.” „Bo jeszcze nie zna dobrze miasta?” „Nie. Bo nigdy nie musiał sam wybrać, dokąd jedzie. I wie pani co? Trzydzieści lat uczę. Kiedyś chłopak w jego wieku na takie zadanie mówił: to jedziemy nad jezioro. A teraz co drugi stoi na skrzyżowaniu.” Wzruszył ramionami. „Oni są jak nawigacja bez wpisanego adresu. Sprzęt najlepszy, jaki kiedykolwiek był. Mądrzy, szybcy, wszystko umieją znaleźć w telefonie. Tylko przez dwanaście lat adres wpisywał im ktoś inny. Szkoła wpisywała: idziesz do tej klasy, piszesz ten sprawdzian. Rodzice wpisywali: jedziesz na trening, odrabiasz lekcje. A teraz szkoła się kończy i nawigacja milczy. Nie dlatego, że jest zepsuta. Bo nikt nigdy nie nauczył jej, jak samemu wpisać adres.” Stałam przy tej bramie i czułam, jak coś mi się przestawia w głowie. Wszystko jedno. Dawid nie mówił „wszystko jedno”, bo był leniwy albo zbuntowany. Mówił tak, bo stał na skrzyżowaniu i naprawdę nie wiedział, gdzie jest adres. A ja przez miesiąc zasypywałam go mapami. Kierunkami studiów, testami, artykułami. Mapy nic nie dadzą, jak nie wiesz, dokąd jedziesz. „To co mam zrobić?” „Niech wpisze adres. Sam. Nie pani. Choćby najbliższy. Nie »kim chcesz być w życiu«, bo to dla osiemnastolatka za daleko, to jak wpisać Australię. Wpisuje się najbliższy punkt. Za trzy miesiące. A potem codziennie mały kawałek trasy.” „Skąd pan to wie?” „Bo mój młodszy był taki sam. Dwadzieścia lat temu. Żona dała mu zeszyt i kazała zapisać jedną rzecz, którą chce osiągnąć do wakacji. Jedną. Napisał: zdać na prawo jazdy przed kolegami. Głupota, nie? Ale od tego się zaczęło. Dziś ma swoją firmę transportową.” W domu tego wieczoru nie spałam do północy, ale tym razem z innego powodu. Szukałam czegoś, co pozwoli Dawidowi wpisać adres. Samemu. Na trzy miesiące, nie na całe życie. Trafiłam na Grind Book. 90-dniowy dziennik. Dziewięćdziesiąt dni. Trzy miesiące. Dokładnie tyle, ile mówił pan Zbyszek. Na pierwszych stronach nastolatek sam wyznacza sobie cele na 90 dni. Główny cel związany ze zdrowiem i formą. Główny cel związany z nauką albo pracą. Trzy nawyki. I jest pole „Moje dlaczego”, co mnie napędza do działania. Potem sam ocenia, gdzie jest dziś, w skali od 1 do 10. To był adres. A potem codziennie kawałek trasy: rano cele na dziś, wieczorem ocena dnia i dwa zwycięstwa. Co tydzień trzy priorytety. Zamówiłam. Przyszło następnego dnia. Twarda, czarna oprawa, wygląda jak notes dorosłego faceta. Dobrze, bo osiemnastolatek niczego „szkolnego” nie weźmie do ręki. Położyłam mu na biurku na tym nieszczęsnym teście predyspozycji, z karteczką: „Pan Zbyszek mówi, że stoisz na skrzyżowaniu. Wpisz adres. Na trzy miesiące, nie na całe życie. Nie będę czytać. Mama.” Pierwszy tydzień nic. Dziennik leżał. W drugim tygodniu przy kolacji Dawid zapytał, kiedy są dni otwarte na Wydziale Nauk o Zdrowiu. Popatrzyłam na męża. Mąż popatrzył na mnie. Nikt nic nie powiedział, żeby nie spłoszyć. W trzecim tygodniu wrócił z miasta z repetytorium z biologii. Kupił z pieniędzy z wakacyjnej pracy. Sam. 64 złote. W czwartym tygodniu zaczął rano biegać z psem przed szkołą. Pies jest zachwycony. Ja też. A w zeszły czwartek przyszedł do kuchni z dziennikiem. Otworzył na stronie z celami i położył przede mną. „Mama, możesz przeczytać tylko tę stronę.” Jego charakterem pisma: „Cel nauka: biologia i chemia rozszerzone, min. 60%. Ratownictwo medyczne na UWM.” A niżej, w polu „Moje dlaczego”: „Bo jak dziadek miał zawał na działce, to ratownik przyjechał w 9 minut i dziadek żyje. Chcę być tym, który przyjeżdża.” Dziadek miał zawał trzy lata temu. Dawid był wtedy z nim na działce. Nigdy o tym nie mówił. Nigdy. Ani słowem. Siedziałam nad tą kartką i nie mogłam nic powiedzieć. Przez miesiąc pytałam „co cię interesuje?”. A odpowiedź przez cały czas siedziała w nim. Trzy lata. Tylko nikt mu nie dał miejsca, żeby ją sam przed sobą wpisał. W poniedziałek złożył deklarację. Biologia i chemia rozszerzone. Cztery miesiące przed terminem. Nie wiem, ile w tym dziennika, ile pana Zbyszka, a ile tego, że przestałam podsuwać mu mapy. Może wszystko razem. Ale wiem jedno. We wrześniu, o 2:40 w nocy, pogodziłam się z tym, że mój syn zmarnuje sobie życie. W zeszłą środę obudziłam się w nocy, spojrzałam na zegarek. 2:40. I pierwszy raz od miesięcy zasnęłam z powrotem po minucie. Pan Zbyszek miał rację. Nawigacja nie była zepsuta. Brakowało tylko adresu. Grind Book ma teraz ofertę 2+2. Bierzesz dwa dzienniki, dostajesz cztery. Dostawa darmowa, wysyłka w 24 godziny. Jeden ma Dawid. Drugi zaniosłam panu Zbyszkowi, w podziękowaniu, powiedział, że da wnuczce. Trzeci prowadzę sama, bo po dwudziestu latach w reklamacjach też nie pamiętam, kiedy ostatnio wpisałam sobie jakiś adres. Czwarty czeka na święta. Jest 30 dni na zwrot. Jeśli nie podejdzie, oddają pieniądze bez pytań. Jeśli Twoje dziecko w klasie maturalnej mówi „wszystko jedno”, proszę, sprawdź link. Do lutego jest jeszcze czas. Tylko nie wpisuj adresu za nie. Ja próbowałam przez miesiąc. Musi zrobić to samo. — Joanna, Olsztyn

Przeczytaj jeżeli twój nastolatek ma problem 👆Kup

35 dni

62

35 dni · 1 war. · 25 035 zasięgu

Sprawdzona · 715/dzień

Mantis Score: zasięg, tempo, czas emisji, skalowanie i momentum. Jak liczymy

dla zespołu Życie z Nastolatkiem

Pochwalcie się wynikiem.

Wasza najmocniejsza reklama ma Mantis Score 83/100. Wklejcie odznakę na stronę, do stopki maila albo do posta.

Mantis Score 83: Życie z Nastolatkiem

Pytania o reklamy Życie z Nastolatkiem

Ile reklam prowadzi Życie z Nastolatkiem?

Życie z Nastolatkiem ma teraz 15 aktywnych reklam na Facebooku i Instagramie w 13 różnych kreacjach. W ostatnich 7 dniach wypuścił 1 nowych kreacji.

Która reklama Życie z Nastolatkiem działa najlepiej?

Najmocniejsza reklama Życie z Nastolatkiem ma Mantis Score 83/100 i leci 28 dni: „Mamo, przeczytaj to do końca”.

Do kogo kierowane są reklamy Życie z Nastolatkiem?

Najczęstsze targetowanie w reklamach Życie z Nastolatkiem: wiek 18–65, obie płcie. Łączny szacowany zasięg aktywnych reklam w UE to 1 187 483.

Obserwuj Życie z Nastolatkiem i dostawaj zmiany w panelu.

7 dni Pro za darmo, bez karty: alert, gdy marka odpali mocną reklamę, i Mantis w Claude i ChatGPT.

Mantis nie jest powiązany z marką Życie z Nastolatkiem ani z Meta Platforms.