Moja teściowa spojrzała na Tomka i powiedziała: "Karolina, on tak chorowito wygląda." Siedzieliśmy na obiedzie niedzielnym. Tomek jadł zupę. Był zdrowy. Nie miał kataru, nie miał gorączki, nie kaszlał. Ale moja teściowa patrzyła na niego tak, jakby widziała dziecko po grypie. I najgorsze jest to, że miała rację. Mam na imię Karolina, mam 34 lata, mieszkam pod Szczecinem. Mąż Adam. Syn Tomek, 5 lat. Tomek od jakiegoś czasu wyglądał, jakby ciągle był po chorobie. Nawet kiedy nie był chory. Cienie pod oczami, ciemne, fioletowe, jak siniaki. Cera blada, prawie szara. Powieki lekko obrzęknięte. Usta suche, popękane. Takie zmęczone dziecko. Pierwsza osoba, która to zauważyła, była pani w przedszkolu. "Proszę pani, czy Tomek dużo teraz choruje? Wygląda na zmęczonego." Nie chorował. Był zdrowy. Potem moja koleżanka, na placu zabaw. Patrzyła na Tomka i powiedziała: "Karolina, on ma takie cienie. Może mu czegoś brakuje?" A potem teściowa, przy niedzielnym obiedzie. Publicznie, przy stole, z talerzem zupy w tle. "On chorowito wygląda." I Adam nic nie powiedział. A ja znowu wstałam od stołu z guzem w gardle i myślałam: co ja robię nie tak, że moje dziecko wygląda jak chore, kiedy jest zdrowe? Zaczęłam szukać. Wzięłam Tomka na badania krwi. Morfologia: w normie. Żelazo: w normie. Witamina D: trochę niska, ale nie dramatycznie. Pediatra powiedziała: "Wyniki w porządku. Proszę podawać witaminę D." Podawałam witaminę D. Cienie nie zniknęły. Zmieniłam mu dietę. Więcej warzyw, mniej cukru, koktajle ze szpinakiem. Zapisałam go na dodatkowe zajęcia na świeżym powietrzu. Wcześniej kładłam spać, żeby miał 11 godzin zamiast 10. Po 2 miesiącach Tomek dalej wyglądał tak samo. Te same cienie. Ta sama blada cera. Te same pytania od ludzi. Pewnego dnia odebrałam Tomka z przedszkola i mama innego chłopca, Kasi, stała przy bramce. Jej syn Maciek wyglądał kiedyś identycznie jak Tomek. Cienie, bladość, obrzęknięte powieki. A teraz stał obok niej i wyglądał normalnie. Różowe policzki, jasne oczy, gładka skóra. Powiedziałam jej to wprost: "Kasia, Maciek wygląda świetnie. A jeszcze niedawno miał takie same cienie jak Tomek." Kasia pokiwała głową. "Wiem. Miał przez 2 lata." "I co zrobiłaś?" "Zmieniłam mu poduszkę." Stałam i patrzyłam na nią. "Poduszkę?" Wyjaśniła mi. Że Maciek spał z otwartą buzią, na dorosłej poduszce. I że oddychanie przez usta w nocy powoduje coś, o czym ona wcześniej nie miała pojęcia. Powietrze idzie przez usta, usta i gardło się wysuszają, organizm traci więcej wody w nocy niż powinien. Dziecko wstaje lekko odwodnione. Skóra jest szara, sucha. Pod oczami pojawiają się cienie, bo skóra w tym miejscu jest najcieńsza i pierwsze widać na niej niedobory. Powieki puchną. "Ja robiłam to samo co ty," powiedziała Kasia. "Witaminy, dieta, badania. Wszystko w normie. A on wyglądał jak po chorobie. Bo problem nie był w tym co jadł, tylko jak oddychał." "A poduszka?" "Na dorosłej poduszce głowa dziecka odchyla się do tyłu. Żuchwa opada. Buzia się otwiera. I dziecko oddycha przez usta, nawet jak nos jest zdrowy. Zmieniłam na Respeno, taką profilowaną dla dzieci, i po 2 tygodniach cienie zaczęły blaknąć." Wróciłam do domu. Weszłam do pokoju Tomka o 22:00. Leżał na naszej starej poduszce, grubej, dorosłej. Głowa odchylona do tyłu. Buzia szeroko otwarta. Nos drożny, zdrowy, ale oddychał ustami. Usta suche, wargi popękane. I po raz pierwszy spojrzałam na niego nie na jego twarz w dzień, ale na to jak jego ciało leży w nocy. I zobaczyłam to, co widziała Kasia u Maćka. Pozycja głowy na za wysokiej poduszce wymuszała otwartą buzię. I to otwieranie buzi, noc po nocy, 10 godzin pod rząd, dawało te cienie, tę bladość, to zmęczone dziecko które rano wyglądało jakby nie spało. Zamówiłam Respeno tego wieczoru. Poduszka profilowana dla dzieci, z zagłębieniem na głowę i podparciem karku, żeby drogi oddechowe zostały otwarte. 199 zł. 90 dni na zwrot. Przyszła w 3 dni. Podłożyłam Tomkowi. "Nowa poduszka, śpij." Pierwsza noc, weszłam o północy. Głowa prosto. Buzia zamknięta. Oddech przez nos, cichy. Usta nie suche. Nie powiem, że cienie zniknęły następnego ranka. Nie zniknęły. Ale po tygodniu Adam powiedział przy śniadaniu: "Monia, chyba mi się wydaje, ale on jakoś lepiej wygląda." Nie wydawało mu się. Po 2 tygodniach cienie pod oczami zaczęły blaknąć. Skóra nabrała koloru. Usta przestały być suche i popękane. Powieki przestały puchnąć. Po miesiącu odebrałam Tomka z przedszkola i pani powiedziała: "Proszę pani, Tomek teraz tak ładnie wygląda. Taki wypoczęty." Ten sam Tomek. To samo przedszkole. Ta sama dieta. Te same witaminy. Jedyna różnica to poduszka. A 3 tygodnie temu byliśmy na obiedzie u teściowej. Tomek siedział przy stole, jadł zupę. Teściowa popatrzyła na niego i powiedziała: "Karolina, ale on ładnie wygląda. Nareszcie." Nareszcie. Nie wiem co dokładnie zadziałało. Poduszka, witamina D, dojrzewanie, wszystko razem. Wiem, że Tomek zamknął buzię w nocy i jego twarz zaczęła wyglądać jak twarz dziecka, które naprawdę śpi. Nie chorowito. Nie blado. Normalnie. Piszę to bo wiem, że jest teraz jakaś mama, która patrzy na swoje dziecko i widzi cienie, bladość, obrzęknięte powieki. Która słyszy od teściowej "on chorowito wygląda." Która zrobiła badania i wszystko jest w normie. I która nie wie, co jeszcze może zrobić. Wejdź do pokoju dziś w nocy. Popatrz na buzię. Jeśli otwarta, popatrz na poduszkę. Swoją kupiłam na respeno.pl. 👉 https://respeno.pl/products/respeno-spokojny-sen-profilowana-poduszka-dla-dzieci PS. Adam powiedział mi coś po tym obiedzie u teściowej. "Przez rok twoją mamę odpowiadałaś że Tomek jest zdrowy. A ona patrzyła na niego i widziała dziecko, które nie wygląda jak zdrowe. I obie miałyście rację." Miał rację. Tomek był zdrowy. Po prostu jego twarz przez rok nie mogła tego pokazać, bo przez 10 godzin każdej nocy oddychał ustami.
7 dni
76/1007 dni · 5 war. · 10 938 zasięgu
Wschodząca · 1563/dzień